Dag9 Ruhbank&NEMO

Reisdag 9            Ruhbank & NEMO                                     24 juli, vrijdag

Start: Kamienna Góra
Eind: Miedzylesie (Nemo)
Via: Sedzislaw (Ruhbank), Jelenia Góra (Hirschberg),Kopaniec, Ruiny      Palacyku

Tocht naar Ruhbank

De ochtend is bewolkt, maar de storm is vannacht gaan liggen. We gaan vroeg naar de bussen en stappen om 9.00 uur in. Op naar Sedzislaw, waar mijn opa op het station overnachtte begin mei 1945, toen het nog Ruhbank heette. De bustocht gaat over geasfalteerde wegen, door landbouwgebied. Na
een half uurtje zijn we er... denken we, maar na de wandeling naar het station zien we dat we te vroeg zijn uitgestapt en dat de bus ook een halte bij het station heeft. De wandeling echter, levert ons een goed beeld van wat de storm van de afgelopen avond en nacht heeft aangericht... Omgewaaide bomen, heel veel takken op de weg. Het hout wordt hier met handkarren opgehaald door bewoners.

 

Het treinstation

Bij het station aangekomen weet ik niet hoe snel ik aan de achterkant en binnen moet komen. We nemen geen notie van de bushalte en staan er niet bij stil om even te checken wanneer die teruggaat. We hebben immers bedacht om met de trein naar Jelenia Góra te reizen, zoals ook mijn opa dat deed vanaf dit station. Dat zal ons later nog spijten...
Het grootste deel van het station is omgebouwd tot woningen.

                                               Boven: achterzijde
                                               Naast: voorzijde

 

 

Chef voor weinig reizigers

Aan de achterkant is één perron dat er zo bij ligt dat duidelijk is dat het weinig wordt gebruikt door treinreizigers. Als we er een tijdje hebben rondgestruind, hebben we geconstateerd dat er aan de perronkant een kleine ruimte is waar een soort stationschef zit. Ze roept niks om, maar komt af en toe naar buiten om hangt simpelweg uit het raam als er een trein langskomt in één van beide richtingen: Jelenia Góra of Walbrzych.

Left-overs uit vroegere tijden

De wachtruimte van het station moet vroeger groot zijn geweest, er zijn diverse vertrekken waar gordijnen, een soort vitrages, voor de ramen hangen maar waarvan de deuren zijn gesloten. Alleen de centrale ruimte is nu toegankelijk en ziet er goed onderhouden uit. Het oude loket, een raampje van zeg 50 bij 50 centimeter dat schuilgaat achter een metalen hekwerkje met dikke, massieve spijlen, is gesloten en van binnenuit afgeplakt.

Overvol station in 1945

Ik pak mijn aantekeningen erbij en lees het stukje door dat ik over dit station heb opgeschreven n.a.v. het dagboek van mijn opa. Over het slapen op de bankjes in het overvolle station. Over het overvolle perron, volgepropt met mensen en huisraad. Jan leest zijn boek. Voor de zoveelste keer merk ik hoe het me intrigeert op een plek te zijn waar mijn opa ook geweest is in die onvoorstelbare onzekere en gevaarlijke tijd. Oorlog, op de vlucht zijn, op reis naar huis zonder te weten wanneer en of je daar wel aan zult komen... Wat een ondoorgrondelijke vrijheid en geluk dat ik me niet voor kan stellen hoe dat is.

De chef spreekt

We komen erachter dat ook hier het bordje met de treintijden vrij onbegrijpelijk voor ons is. Ook hier geen werklui, bezoeker/ bewoner, stationschef die bereid is ons te helpen. Als we een half uur lang heen en weer lopen tussen het perron aan de achterkant en de bushalte voor (bus nét gemist, volgende over twee uur) en niet vertrekken, roept de vrouw dan toch om dat de volgende trein naar Jelenia Góra rond 12uur komt. Als we dan uiteindelijk vertrekken zijn we daar 2,5 uur (!!) geweest... Ook deze wachttijd geeft enige spanningen tussen ons omdat Jan het zat is dat het zo lang duurt en ik ook als niemand ons wil helpen.

Boemel: Opa en kleindochter?

Het feit dat we in zo'n gehucht op de trein stappen heeft het voordeel dat we in een stoptrein zitten en dat we het lokale spoorverkeer inclusief de bewoners goed kunnen aanschouwen. Jan geniet van het boemelen en ik van de mensen die ik zie. Een oude man met een gezicht dat bijna van leer lijkt, zit in oude groen, bruine kleren in de trein. Zijn schoenen zien er afgetrapt uit. Naast hem een jong meisje wiens jeudigheid prachtig aftseekt tegen zijn verweerde hoofd vol rimpels en groeven. Op zijn schoot een rieten mandje met veel paddestoelen.

Boemel: Stoere, elegante vrouw

Op een ander bankje, iets dichter bij ons, zit een grote forse vrouw met heel kort geblondeerd haar. Ze heeft een luchtige, blauw, witte jurk aan en open schoenen. Ze ziet eruit alsof ze naar een feest gaat. Met regelmaat dept ze met een zakdoekje het zweet van haar dikke, beetje rode hoofd. In haar forsheid vind ik het aandoenlijk hoe elegant ze eruit ziet, of eruit probeert te zien. Ik stel me voor hoe ze strakt door Jelenia Góra zal lopen, op weg naar het feest waarvoor ze is uitgenodigd.

Het wachten waard

Rond 13.30uur arriveren we in Jelenia Góra. De treinreis was mooi en... tja het moet gezegd... de moeite van het wachten waard. Alleen een beetje zuur dat we geen andere keus hadden dan te wachten!
Nu zijn we in de stad. Kopen een wandelkaart van het gebied waar het gehuchtje Miedzylesie ligt, eten een lekker zoet ijsje en gaan gewapend met kaart naar de taxistandplaats. We willen ons in het buitengebied laten afzetten om vanaf daar door de bossen en weilanden naar Miedzylesie te wandelen, waar Nemoland ligt.

Verwacht worden

Daar zullen we een rustdag hebben en de twee Nederlanders ontmoeten die dat project hebben opgezet en die ons bovendien één dezer dagen verwachten. Dat geeft een vreemd prettig gevoel naar onze best onrustige reis tot nu toe: Dat we verwacht worden, lekker Nederlands zullen kunnen kletsen en bovendien op een fijne rustige plek een rustdag zullen kunnen houden.

Naar het buitengebied

Maar zover is het nog niet. We stappen op een taxi af, een kleine dikke chauffeur met heel kort zwart haar doet de deuren voor ons open. We laten hem op de kaart zien waar we heen willen. Hij knikt. We stappen in. Comminuceren gaat niet heel makkelijk, hij spreekt geen engels of duits. Jan zit achterin, ik voorin met de kaart op schoot terwijl die man fel, geanimeerd honderduit praat in het Pools alsof wij het vast zullen begrijpen als hij maar snel, hard en druk genoeg praat.

Een stedeling in buitengebied

Op een gegeven moment zie ik dat we verkeerd rijden. Ik laat het Jan zien. De man wist natuurlijk vanaf het begin af aan al dat hij het buitengebied niet zo goed kende en wij nu ook. Hij blijft maar druk praten. Geeft met zijn handen bij de meter aan dat we de extra kilometers niet zullen hoeven betalen, tenminste zo vatten we het op. Op een gegeven moment stopt hij en vraagt aan een bewoner van het dorpje de weg, met onze kaart in zijn hand. Met wederom veel bravoure stapt hij weer in, keert om, slaat af. Ja, nu gaan we goed.

Start de onderhandeling

Op de plek van bestemming wil hij ons toch teveel laten betalen. Wij hebben ec hter al vaker in een Poolse taxi gezeten en kunnen de lengte van de rit dus vrij goed afzetten tegen de kostprijs. Ik weiger om het door hem voorgestelde bedrag te betalen en haal -zonder erbij na te denken-  en te klein bedrag aan briefgeld uit m'n portemonee om te laten zien wat ík wil betalen. Hij is absoluut verontwaardigd en ik moet bijna lachen om zijn gezicht.

Onderhandeling afgerond

Hij spreekt luid, net als ik nu. Hij in het Pools, ik in het Nederlands. Uiteindelijk komen we uit op een gemiddeld bedrag, wat een hele prima prijs is voor de rit. In Nederland zou ik nooit op zo'n felle en scherpe manier onderhandelen. Het komt vooral door zijn potserige manier van spreken tijdens de rit dat ik telkens het idee heb dat ik die man in de gaten moet houden. Al s het dan puntje bij paaltje komt ben ik helemaal scherp en vind ik gewoon dat ik in mijn recht sta ofzo. Haha. Dat gezicht en stemgeluid toen ik dat kleine bedrag voorstelde na zijn te grote bedrag... Tja, niet álle toeristen zijn altijd om de tuin te leiden.

Nemoland

Vanaf de afzetplaats lopen we naar Nemoland, waar onze aankomst rond etenstijd is. Onderweg zien we nog een dorpje waar mensen in klederdracht vakantie vieren en verder heel veel mooie natuur!! Klik hieronder voor het gastenboek van NEMO en scroll naar de verslagen uit de zomer van 2009 voor de rest van dit dagverslag.