Dag8 Rotsstad

Reisdag 8                 Rotsstad                                         23 juli, donderdag

Start: Camping in Teplice n. Metují aan de Metuje (rivier) (CZ)
Eind: Kamienna Góra (P)
Via: Adršpašsko-Teplicke skály (Nationaal park), Janovice, Poríci, Královec, 
        Lubawaka

Rotsstad

Aanvankelijk gedacht dat we twee nachten op de camping in Teplice zouden blijven, maar we besluiten anders door de drukte op de camping en de weg er vlak naast. Vandaag gaan we vroeg op pad door het Tsjechische richting Westen! Op naar het natuurgebied om de hoek: Teplické Skály, de rotsen van Teplice. Het blijkt een heuse rotsstad te zijn geweest in de 15^e eeuw en nu is het een toeristische trekpleister. Met toegangspoortjes en kassa's en al. Het geval wil echter dat wij daar rond 8uur 's ochtends voor de poorten staan en voor zover we wijs kunnen worden uit de infobordjes (hier in de Oost-Bohemen is het engels nog maar slecht doorgedrongen) gaat het pas om 11uur open. We proberen meer info te krijgen van een paar andere toeristen die meer 'inheems' lijken te zijn... maar die spreken geen Duits of Engels. We kijken elkaar aan, overleggen over de eventuele gevolgen en stappen op de hekjes heen.

 

Genieten!

Er is maar één hoofdpad en dat volgen we. De afgelopen dagen hebben we een paar keer weemoedig gedacht aan de rotslandschappen die we tegenkwamen tijdens andere wandelvakanties in hooggebergte... Nu kunnen we ons genot niet op: de rotsen strekken zich uit 'tot in de hemel'. Als smalle, lichte pilaren rijzen ze naast het pad en rondom ons omhoog. In het begin komen we een paar keer bordjes tegen dat je echt niet verder mag zonder toegangsbewijs... we krijgen het er even benauwd van, maar bedenken hoe heerlijk het is daar te lopen zónder al die andere toeristen ;) en genieten gewoon.

 

 

Getik

We zullen wel zien hoe we er aan de andere kant, als er waarschijnlijk weer kassa's zullen zijn, uitkomen. Het pad wordt wat smaller en verdwijnt tussen de rotsen. We lopen door een heel smalle kloof die ons naar een kleine open ruimte voert waar ook een stroompje loopt. Daar kunnen we via twee routes verder. We kiezen het pad dat er uitziet als een tunnel. We kletsen er op los totdat we vreemd getik horen. We dempen ons volume en lopen verder. Opeens zien we even verderop de benen van iemand die een deel van een stenen trap repareert! Een gammel hekje van hout en metalen kettinkjes staat nu vlak voor ons. Hij zit zelf op de trap, iets hoger dan dat wij staan, met een rotspartij in zijn zichtlijn naar ons toe. We maken dat we wegkomen en vervolgen onze weg via de andere route. Op een gegeven moment kunnen we kiezen of we terugkeren naar ons beginpunt of dat we naar de andere kant van het park lopen.

 

Het park weer uit

Na zo'n 2 uur lopen worden de rosten lager en komen er meer loofbomen. De grond wordt meer zanderig, maar dat kan ook op de paden zijn gestrooid om modderpoelen tegen te gaan. Dan zomaar opeens kijken we uit op een weiland met strobalen. Niks geen poortjes of kassa's. Hier loop je zó naar buiten! Kennelijk lopen de meeste toeristen een rondje door het park met als begin- en eindpunt de grote entree waar wij twee uur geleden voor een dichte deur stonden. Een korte pauze en een foto van de foto van het dorp dat hier tot in de oorlog kennelijk nog was...

Janocive en de Tsjechen

Dan is het tijd om ons naar het station in Janovice te begeven en daar uit te vogelen hoe we via Trutnov naar het het station verbleef. Hij reisde vanuit Mezimestí met de auto via Trutnov naar Ruhbank. Vanuit daar ging hij met de trein naar Jelenia Góra, dat is voor ons weer een volgende stap. Eerst Ruhbank.

Op weg naar het station snacken we nog in de plaatselijke buurtwinkel die tot onze verbazing alleen biologische producten verkoopt. Helemaal goed! Als we op het station aankomen zien we al snel de

treintijdenbordjes. Het probleem is alleen dat we er echt helemaal niet wijs uit kunnen worden. Van Tsjechië heb ik geen vertaalgidje meegenomen... Hmmm  We proberen een paar werkmannen, maar die zijn niet al te toeschietelijk. En dan druk ik me nog positief uit.Pas na enig aandringen zijn ze bereid om überhaupt even stil te blijven staan en een poging te doen te begrijpen wat ik vragen wil. Het is ook nog weekend en we weten gewoon niet of die trein naar Trutnov nou juist wel of niet in het weekend rijdt...  We arriveren er om 10.30 uur en stappen pas om 13.00 uur in de trein. De eerste richting Trutnov die stopt!! De enkele treinen die tot dan toe langs kwamen reden of in de verkeerde richting of raasden ons voorbij.
We beginnen er aan te twijfelen of we Ruhbank nog zullen halen vandaag.

Trutnov en de Tsjechen

In Trutnov komen we erachter dat er weliswaar een spoorlijn op de kaart staat die de grens met Polen overgaat, maar dat er geen trein meer rijdt. We ontmoeten een paar Poolse jongeren die in Tsjechië naar een festival zijn geweest. Ze spreken goed engels. Joepie! Met hen stappen we in de bus tot het grensplaatsje, daar is het lopend de grens over en in Polen de volgende bus nemen. Het is tegen de 30°C en in een hete bus rijden we een mooie tocht in noordelijke richting. Ondertussen is de sfeer tussen ons tweeën niet heel erg best te noemen. We hadden gister al behoefte aan een rustdag, tenminste Jan, maar besloten toch verder te reizen vanwege de stomme camping in Teplice. Op deze reisdag ondervinden we veel tegenslag en moeten veel wachten waar ik chagrijnig  van word. Trouwens ook van de onvriendelijke Tsjechen die zo ongeveer weigeren ons te helpen, zelfs de juffrouw bij de balie op het station maakt aan ons niet meer woorden vuil dan zij volstrekt nodig vind.

Ruzie

In Porící moeten we overstappen en de tweede bus brengt ons naar het grensplaatsje Královec, dat bestaat uit een paar huizen, een snackbar en een verlaten grensbewakingspost. Het is ongeveer 5 km lopen naar het plaatsje Lubawaka in Polen. We arriveren er even na vier uur. Het is een vreemde plek. Een stadje van aardige omvang, via wat doorkijkjes zien we verderop een soort marktplein waar een braderie of iets dergelijks is. Na deze dag en een fikse ruzie vlak daarvoor hebben we echter geen puf om daar eens onze neus te laten zien.

 

Bivak in Ruhbank?

We gaan linearecta naar het busstationnetje dat we zien. Hier kunnen we de borden weer ontcijferen met ons woordenboekje. We verbazen ons  over de vervallen gebouwen waar ook nog mensen uit de ramen hangen, het zijn kennelijk gewoon woningen. Er is aardig wat leven op straat, ook bij de bushaltes zijn meerdere mensen. We begeven ons in het gewone Poolse leven, maar dan als overduidelijke toeristen... We zijn blij als we in de bus naar Kamienna Góra zitten, een nog grotere stad in noordelijke richting. Vanuit daar is het nog maar een kilometer of 30 naar Ruhbank. We nemen ons voor dat als we daar nog heen kunnen reizen dat we dat zullen doen en dat we daar dan gewoon een bivakje op zullen slaan.

 

Regen

In  Kamienna Góra aangekomen constateren we dat we op een half uurtje de bus naar Ruhbank hebben gemist. De volgende gaat pas over een hele tijd en dan komen we daar tegen negen uur aan. We besluiten dat we genoeg avonturen hebben beleefd vandaag, bekijken de bustijden voor morgen, halen wat eten bij de ALDI naast het busstation, lopen naar het dichtstbijzijnde hotel dat we zien, checken in, douchen, eten... maar voordat we aan eten toekomen zien we de lucht buiten veranderen. Van strakblauw naar grauwgrijs, het begint te waaien. De lucht wordt donkerder en donkerder, het begint te regenen en onweren, de lucht wordt groen, takken waaien van bomen, fietsers moeten afstappen omdat tegen de wind in fietsen eenvoudigweg niet gaat... Het is lang geleden dat ik zo'n onweersbui heb gezien en hoe blij zijn we dat we lekker vanachter het raam staan te kijken.