Dag5 Wijngaard of...?

Reisdag 5         Wijngaard of...?                                   20 juli, maandag      

Start: Wildkampeerplek vlak voor Walim, bij een beekje
Eind: Wildkampeerplek bij Ribnica Mala (pension en wegrestaurant)
Via: Walim, Rozdroze Pod Moszna (dal naast de piek Moszna), Jedlinska 
        Kopa (top; 725 m)

Kamertjes

Als we de tent hebben afgebroken blijft een stukje geplet gras over.  Het zonnetje schijnt nog op dat moment en we vertrekken heuvelafwaarts richting Walim. In het dorp zien we een enorme ruïne van een oude fabriek. Het is bizar om te zien hoe muren die ooit een kamertje op een hogere verdieping vormden, er nog steeds zo staan terwijl zoveel stenen onder hen al lang en breed weg zijn. Het ziet er uit alsof ze, de muren, de kamertjes, elk moment naar beneden kunnen vallen...

Altijd iets overhouden om naar terug te keren

We steken de hoofdweg over en passeren daarmee ook het laagste punt van het dal. De klim omhoog aan de andere kant wacht ons. Vlak voordat het zover is, zien we rechts de verweerde bewegwijzering naar één van Hitlers kwartieren in het Uilengebergte in Polen. Omdat we voort willen maken met de reis, gaan we er niet naar toe om een kijkje te nemen. Wie weet, of ik nog eens terugkom in deze regio. Dan zal ik het zeker niet nalaten om alsnog een kijkje te gaan nemen.

Van een afstandje ziet alles er anders uit

De weg naar boven is er één van asfalt. We komen twee mannen tegen die eerst naar beneden gaan en, als wij ons ontbijt uitgebreid houden in een grasveldje, vervolgens weer terug de berg op.  Verder zijn er geen mensen op straat. Wij zitten daar in dat veldje en kijken uit op de heuvel aan de overkant waar onze tent heeft gestaan. Het blijft grappig om zo punten van herkenning te hebben in een landschap.

En de ooievaar brengt...

Twee dagen geleden kreeg ik van één van mijn beste vriendinnen het bericht dat haar dochter gezond en wel geboren is, nu lopen we langs een paar tuinen die bijzonder goed onderhouden zijn, waar allerlei beelden en beeldjes van hout te zien zijn, van hele natuurlijke gemaakt van schors en takjes tot een heuse geverfde ooievaar.

Fijn hoog gras

We zijn blij als het pad rechtsaf de weilanden in gaat. Vanaf het asfalt stappen we in gras dat reikt tot onze heupen. Een paar koeien erbij en het wandelplaatje is weer compleet ;) We stijgen licht en verder naar boven komen we terecht in een beukenbos met vrij kale ondergrond. De paden zijn er breed en er zijn aardig wat routemarkeringen voor mountainbikes. Daar in de heuvels is het goed vertoeven en pas tegen het einde van de middag naderen we weer een grote weg. We twijfelen aan welke kant van de weg we zullen kamperen. We bestuderen de kaart en kijken naar water en vlakke veldjes.

Heil beproef je... waar?

Het is lastig een goede plek te vinden. Uiteindelijk besluiten we toch de weg over te steken en ons heil te beproeven aan de heuvels aan de andere kant. Het blijkt alleen iets langer te duren dan verwacht eer we de weg bereiken. Het is al tegen schemering en binnen zo'n anderhalf uur moeten we tent toch echt wel hebben staan. Langs de weg liggen wel een paar vlakke veldjes, maar die horen bij het restaurant en het pension die er staan. Terwijl ik beneden blijf bij de tassen, vervolgt Jan het steile pad (zo zal ik de volgende dag ook merken) omhoog, op zoek naar een kampeerplekje. Hij blijft een hele tijd weg, maar komt terug met negatief resultaat. -Waren we al bang voor want het zag er erg steil uit op de kaart...

Eigenaar onbekend

We gaan naar het restaurant en vragen, met ons 'Hoe&Wat' in de hand of we bij hun mogen staan. Nee. Het is een nogal jong meisje en we nemen haar het lompe antwoord maar niet kwalijk. Dan proberen we het bij het pension. We willen desnoods wel binnen slapen, maar het blijkt sowieso al vol te zitten... De man die ons helpt begrijpt weinig van ons verzoek om ergens wild te staan op hun terrein. Dan komt er een zeer adequate vrouw bij. Ze neemt ons boekje zelf ter hand, zoekt woorden en plaatjes op en na een tijdje begrijpen we uit haar verhaal dat we aan de overkant mogen staan, dat het niet haar terrein is, maar dat de eigenaar er niet zal komen. Goed. Daar vertrouwen we dan maar op. Tenminste een soort van toestemming...

Wijngaard of kerkhof of bouwplaats

We gaan naar het toegewezen veldje, dat pal langs de weg ligt en waar overal marmeren platen liggen als dienen ze om grafstenen van te maken... Maar misschien ook zijn ze bedoeld als plavuizen. In het langzaam dalende duister rapen we eerst wijngaardslakken op de plek waar we onze tent willen zetten in ons 'kerkhof'. Het stikt er echt van die enorme slakken, ongelooflijk. Af en toe raast een auto voorbij.  Als onze tassen open staan, de helft van de spullen eruit liggen en de helft van de tent staat begint het ook nog te regenen. Als een speer bouwen we de tent af, graaien onze spullen bij elkaar, duiken naar binnen en ritsen de buitentent dicht. Leuk joh, wildkamperen (mis 'm niet hier, de cynische ondertoon). We koken onszelf een lekker maaltje (dat écht lekker smaakt) en gaan vroeg slapen, om de volgende dag vooral vroeg te kunnen vertrekken van deze plek!