Dag12 Grens over

Reisdag 12                                                    27 juli, maandag

Start: Wildkampeerplek in bos op slecht belopen zijpaadje (P)
Eind wandeling: Polubný/ Korenov
Via: Chatka Górzystów, aan oostelijke (Poolse) kant van de rivier Jizera naar 
        het zuiden, grens over even ten oosten van Jizerka en aan de westelijk,
        Tjechische kant van de Jizera verder naar het zuiden.

En dan met de trein naar Decin (CZ)

Via: Desna, Tanvald (Tannwald), Jablonec nad Nissou (Gablonz a.d. Nissou), Liberec (Reichenberg), Ceská Lipa (Böhmisch Leipa)

IJzerhoudend water

Deze dag bestaat eigenlijk uit twee delen. Eerst de wandeltocht de Pools-Tjechische grens over en dan een treinreis om nog ruim 100km westwaarts te maken. Die ochtend komen we al snel op een grote grassige vlakte waar allerlei stroompjes doorheen gaan en we passeren een veengebied waar de Jizera doorheen stroomt, de grootste rivier van de omgeving en waarvan het water helder bruin is van het ijzer.
Als we het pompen blijft het net zo bruin: dat ziet er heel onnatuurlijk uit in onze waterzakken. Het smaakt ook echt heel erg ijzerhoudend en zodra we later op de dag de mogelijkheid hebben op nieuw water, winnen we dat!

 

 

 

 

Verdrag van Schengen

De Jizera scheidt ook Polen en Tjechie, op de plek waar de brug over de grens is staat een bord in 4 talen, wat wijst op het nodige toerisme: sinds Tjechie het Schengenverdrag heeft ondertekend in 2004, is het passeren van de grens toegestaan voor toeristen sinds 2007. Slechts twee jaar geleden! Van de ‘Poolse vlakten’ gaan we naar het ‘Tjechische bos’.

Historische Duitse kaarten

Dan gaan we verder zuidwaarts, richting het dorpje Polubny waar mijn opa ook ooit was. We hebben het plan om vanavond nog zo ver mogelijk naar het westen te reizen. Het stationnetje dat we op het oog hebben ligt tussen Polubny en Korenov in, maar hoort bij Korenov. We hebben daar alle tijd van de wereld want we moeten zo’n twee uur wachten op de trein! Hoewel ook hier duidelijk is dat er geregeld toeristen komen gezien het onderhoud en de inrichting van het stationnetje, is er geen wc… ergens in de bosjes dus! Wel zie ik hier het eerste teken dat dit gebied ooit in Duitse handen was: er hangen allerlei foto’s en kaarten uit de Duitse tijd. Veel van de spoorbanen van destijds zijn overigens opgeheven, ongetwijfeld als gevolg van de opkomst van de auto. Tof om dit hier aan te treffen!

 

 

 

 

 

 

Decin

De treinreis die we maken is lang. We genieten wel van het landschap en alles wat er op en rond de stations gebeurt die we passeren.

 

 

 

 

 

Pas laat in de avond, tegen zeven uur, komen in Decin aan. We kunnen nog een beroep doen op de toeristinfo en zo komen we terrecht in een heerlijke hotelkamer met minibalkon en douche.